home

home

donderdag 26 mei 2011

so tired

I am tired. I am a mess, and I am tired. I love my life. I love my job, or at least I think I do.

Ik ben moe. Buiten schijnt de zon en de wind waait door de bomen (makkers, staakt uw wild geraas). Waar ga ik heen? Inbetween dreams, inbetween work, inbetween life, inbetween love - zo voelt het soms. Overal een beetje tussen, nergens helemaal hélemaal in. Ik ga door, dat staat vast. (living, loving, leaving) we all go on. Omdat het moet, omdat het hoort, omdat dat nu eenmaal het meest vanzelfsprekende is om te doen. Is dat zo? Ik weet het niet.

Voorlopig gaan we nog even door (op het lichtend pad, het verkeerde spoor). De klok tikt verder, dagen komen en gaan, mensen vliegen, en ook Elvis blijft bestaan. Er was eens een meisje (une toute petite fille) met een hoofd vol dromen en een zak vol maneschijn. Ze glunderde, immer en altijd, alsof ze steeds het lekkerste snoepje van iedereen had gestolen. Vandaag de dag werkt ze, dat vooral, a fulltime lawyer, with fulltime responsabilities. Ik droom nog steeds, een hele snoepzak vol, en ben er zeker van dat alles ooit anders wordt. Niet dat het nu niet goed is, zoals het is, integendeel, het is mooi zo. Ik leer enorm veel bij en groei als geen ander, ik groei en vertak en leer bij en - ga weer slapen. Het is mooi zo. Baat het niet, dan schaadt het niet, vallen doen we allemaal - en opstaan ook, ik stond op om 8:00 vanmorgen en heb al talloze uren voorbij zijn gaan - ik ga eraan beginnen. WERK.