home

home

woensdag 30 mei 2012

finally

Finally - I can breathe again. I got my last scholarship, and I am mentioned on this very special list: List 2012-2013 Belgian Fulbright Grantees.

I am very happy and also, very proud. I'll be leaving for the States in August, and I'll be staying there for about a year. I might stay a while longer, I might never ever return. I don't know that. But I do know that I am happy, more than ready to fly out (as birds do).

The last few days have been extremely exhausting, and the next few days will be quite hard too. Something big happened, but I am handling it as an adult. I guess I grew up. Finally, a little bit. I got hurt by life, but I am sure I will heal just fine. And so we grow older and wiser, while staying foolish and sometimes undecided. Life is what you make of it. So I am trying to make the most of it.




(I bought this book for my brother's 24th birthday.)




dinsdag 8 mei 2012

note to self


We all spend too much money on nothing.




jump

Ik weet al wat ik ga moeten kiezen. Het is gewoon heel erg moeilijk om te doen. Springen, of vallen. Springen natuurlijk. Springen in het onbekende, omdat het zo niet langer verder kan. Daar ben ik zeker van, of dat probeer ik toch te zijn. Er zijn ook heel veel goede dingen: vrijheid, cava, vrienden en vreugd. Maar hetgeen ik het meest zou moeten doen, doe ik niet: bijleren. Ik stagneer, ik blokkeer, ik blijf zitten waar ik sta. Het boeit me niet langer, het doet er niet toe. Na 2 jaar geven wat ik had, heb ik nu niets meer dat rest. Ik doof uit. Het is tijd voor een sprong, een salto, een haasje-over-kop, een tuimel op de baan. Ik wil vooruit. Ik wil verder, ik wil vooruit (nog een keer). En daarom moet ik keuzes maken, hier en nu, voor vroeger en later. Daarom moet ik durven, heel erg durven, loslaten wat er is. Het is zo slecht nog niet, zoals het is, maar ook niet goed genoeg. En voorlopig streef ik naar "excellence", zoals prof. E. Boulpaep dat zo mooi zei:

"We want excellence, mylady. We're not here for fun"

Times are changing. Een vriendin belde net, het is af met haar lief. Ik verbaas me erover hoe snel alles zo anders kan worden, en vooral, hoe snel men weer incasseert dat alles anders is. Of hoe verandering routine kan worden, als je maar hard genoeg probeert. Mocht ik advocaat zijn, zou ik afsluiten met de volgende woorden:

"Om al deze redenen vraag ik U, meneer de Voorzitter,
om mijn vordering ontvankelijk en gegrond te verklaren, en dientengevolge
mij toe te staan om verder te gaan in vrede, zonder opzegtermijn noch wrok, opdat wij hiermee beiden beter gediend zouden zijn"

Maar ik ben geen advocaat, of zo voelt het toch nog niet. Ik oefen, ik train, ik zoek de bomen door het bos. En de bloempjes, natuurlijk, en de bijtjes in de zon. Als er een rivier is, zal ik zwemmen. In mijn ondergoed, als het kan. En als het regent, zal ik zoeken, naar de grootste regenboog. Naar de kleuren, die vervagen "zonder zoeken, zonder vragen, eindelijk voor altijd rusten, en de bloemen die je kusten" - ik denk dat het tijd is voor dit lied:
 
 

"Ik dank U voor Uw aandacht"

zondag 6 mei 2012

zon(dag)

HOW TO ENABLE CREATIVITY IN A DIGITAL ENVIRONMENT

En meer van dat. 1 optie minder, 1 optie meer. 1 optie open: vonnis 14 mei. Of iets later, de tijd zal het zeggen. Het wordt spannend. Onzichtbaar en spannend, voelbaar doordacht. En ondertussen leef ik. Ik ga uit, ik lees, ik groet de dag en de dingen. Ik ging naar Brussel, ik droom van Londen. Ik verken mijn stad, bezoek geburen. Oma en opa, ook. Hoe deugd het doet om lief te zijn, liefde te geven, zomaar. Ik vloog van Oost naar Zuid, van West naar thuis. En nu, ben ik even nergens. Onderweg. Op naar morgen, maar ook vandaag. Het is goed zoals het is, voor even. Bier in de zon, porto aan de deurmat. Joggen in de regen, ademen in rust. Het is zondag. Laat ik daar maar even van genieten.


un ptit peu de vie